http://maro-kawazprdem.blogspot.com/

Około 2,5 roku temu funt dobijał do 7 złotych a euro do 4,8 złotego. Jeden rekin lub pewniej dwóch, trzech postanowiły zagrać z Polską w pokera. Wynik gry jest z góry przesądzony, bo rekiny dysponują miliardami, a nasze rezerwy są znacznie mniejsze. Jak przy stole jest trzech, współpracujących i mają kasę, a naprzeciw siedzi biedniejszy, samotny zawodnik, to... Rekiny wymieniają np. 10 mld euro na złotówki i mają ok. 40 mld złotych. Idą z tym na giełdę i grają praktycznie między sobą, nieustannie podbijając piłeczkę.

Do gry włączają się setki małych rybek, zawsze krążących wokół rekinów gdy te idą na żer (zawsze coś skapnie z pańskiego stołu), skutecznie zaciemniając atak rekinów. Polscy ciułacze i miliony rencistów (poprzez fundusze emerytalne) widzą jak tamci zarabiają i postanawiają włączyć się do gry. Chętnych jest tak wielu, że zlecając kupno 1000 akcji dostają 10 (redukcja zlecenia, bo rekiny upłynniają tylko kilka procent akcji), a akcje rosną o 200 procent.

Banki będące własnością rekinów lub z nimi współpracujące (a z kim mają współpracować, z emerytem?) chętnie pożyczają 7 zł na akcję, którą rekiny wcześniej kupiły za 3 zł, a giełda „napompowała” do prawie 10 zł. Ale pożyczą pod warunkiem, iż dołożysz swoje 3 zł i kupisz od rekina, bo tylko on sprzedaje. Rekiny sprzedają akcje i mają 100 mld złotych. Ciułacze i emeryci zostają z akcjami, których już nikt nie chce kupić. Giełda się wali.

Równolegle ciułacze pozbywają się walut, bo giełda i fundusze pozwalały zarobić dużo więcej, w rezultacie czego dolar spada do 2 zł. By zniechęcić ciułaczy do kupna taniej waluty, banki irracjonalnie podnoszą oprocentowanie do 10 procent (na chwilę, by rekiny mogły skupić tanie waluty). Wielcy finansiści (JP Morgan) „prognozują”, iż euro będzie kosztować 3 złote i zachęcają tych wszystkich, którzy jeszcze nie stracili na giełdzie do „opcji walutowych”, czyli gdy euro spadnie poniżej 3,5 złotych, to dopłacimy wam różnicę (a spadnie, bo najlepsi finansiści świata również są tego zdania), a jak wzrośnie, to zapłacicie nam podwójną różnicę. W ten sposób miliardy złotych złapały się na lep.

Za swoje 100 mld złotych (te z giełdy) rekiny kupują 50 mld dolarów lub prawie 30 mld euro. Waluty zaczyna brakować (jest wykupiona), więc ceny rosną, dolar kosztuje prawie 4 złote, a euro prawie 5 złotych. Firmy straciły, więc traci też budżet, barak mu pieniędzy i musi pożyczyć, ale nie ma od kogo. Znalazł się jednak chętny pożyczkodawca! Rekiny sprzedadzą swoje dolary (połowę) za 100 mld złotych i część tych pieniędzy chętnie pożyczą budżetowi (tak naprawdę są to nasze własne pieniądze), ale pod warunkiem, iż za resztę kasy będą mogły coś kupić, np. nasze zakłady energetyczne, które już są wystawione na sprzedaż.

Zawsze będą nas w ten sposób doić. To nie jest teoria spiskowa. To już jest historia.

Prezydent Francji Nicolas Sarkozy oraz szef Komisji Europejskiej Jose Manuel Barroso ostro skrytykowali we wtorek w Parlamencie Europejskim prezydenta Czech Vaclava Klausa m.in. za porównania UE do ZSRR i niechęć do unijnej flagi. Czeski prezydent jest solą w oku unijnego establishmentu, bo ma odwagę mówić głośno co mu się w pomysłach eurokratów nie podoba. Pewnie dlatego podczas niedawnej wizyty na Hradczanach delegaci Parlamentu Europejskiego nie kryli swojej wrogości wobec gospodarza.

Daniel Cohn-Bendit, szef frakcji Zielonych w PE, był wyjątkowo nieuprzejmy wobec Klausa. Powiedział między innymi: „Pana pogląd na Traktat Lizboński mnie nie interesuje, chcę wiedzieć, co Pan zrobi, aby zatwierdził go czeski sejm i senat. Będzie Pan respektował demokratyczną wolę przedstawicieli narodu? Będzie Pan musiał to podpisać. Co więcej, chcę, aby Pan mi wyjaśnił, jaki jest poziom Pana przyjaźni w panem Declan Ganleyem (finansował w Irlandii kampanię przeciwko przyjęciu Traktatu Lizbońskiego – przyp. MM). Jak może Pan się spotykać z człowiekiem, co do którego nie jest jasne, kto go opłaca? Będąc na swoim stanowisku, nie może się Pan z nim spotykać”.

Równie nietaktowny był Brian Crowley, irlandzki eurodeputowany, który stwierdził: „Mój ojciec walczył całe życie o niepodległość przeciw brytyjskiej dominacji. Wielu moich krewnych straciło z tego powodu życie. Mogę sobie zatem pozwolić, żeby powiedzieć, że Irlandczycy chcą Traktatu Lizbońskiego. Przez fakt, że po przyjeździe do Irlandii spotkał się Pan z Ganleyem dopuścił się Pan obrazy irlandzkiego narodu”.

Co byście zrobili na miejscu prezydenta Czech? Ja, gdyby zaproszeni przeze mnie goście zachowali się w tak arogancji sposób, wywaliłbym ich ze swojego domu na zbity pysk. Klaus - z uwagi na pełniony urząd - nie mógł tego zrobić. Oświadczył jedynie: „Muszę powiedzieć, że tym tonem nikt jeszcze ze mną tutaj nie mówił przez 6 lat mojej prezydentury.  Sądziłem, że taki styl komunikacji wobec nas skończył się 19 lat temu” (razem z upadkiem komunizmu - przyp. Fronda.pl). A potem dodał: „Jeśli chodzi o Traktat Lizboński, chciałbym przypomnieć, że nie jest on jeszcze ratyfikowany nawet w Niemczech. Traktat konstytucyjny, za który uważany jest Lizboński, w referendum odrzucony został wolą dwóch innych krajów. Jeżeli pan Crowley mówi o zniewadze irlandzkich wyborców, to muszę z kolei przypomnieć, że największą zniewagą wobec irlandzkiego elektoratu jest nie respektowanie tego, co zostało przegłosowane w czerwcowym referendum ws. Traktatu Lizbońskiego. Ja spotkałem się w Irlandii z kimś, za kim stoi zdanie większości w kraju, a Pan, panie Crowley, jest rzecznikiem poglądów, które w Irlandii są mniejszościowe. To jest namacalny wynik referendum”.

Wściekły Crowley odparł na to: „Pan nie będzie mi mówił, jakie poglądy mają Irlandczycy. Jako Irlandczyk wiem to najlepiej”. Klaus ripostował: „Ja nie spekuluję o poglądach Irlandczyków. Ja tylko stwierdzam jakie są wymierne dane o ich stanowisku, wynikające z referendum”. Odnośnie Traktatu Lizbońskiego dodał: „Na dzień dzisiejszy nie mogę podpisać traktatu, bo nie leży na moim stole.  Najpierw musi o tym zdecydować parlament. Dopiero wtedy ja będę się tą sprawą zajmował”.

W sukurs Crowleyowi pośpieszył szef frakcji socjaldemokratów w PE Martin Schulz: „Z tego, co Pan mówił rozumiem, że irlandzkie ‘nie’ dla Traktatu, trzeba respektować. Co jednak z szacunkiem wobec głosów wyborców w Hiszpanii, w Luksemburgu, którzy znaczną większością głosów powiedzieli Traktatowi Lizbońskiemu ‘tak’?” Czeski prezydent znów był precyzyjny do bólu: „W UE jeszcze obowiązuje zasada jednomyślności, więc trzeba ją respektować. Unia może funkcjonować tylko wtedy, o ile respektowane są jej własne reguły i zasady”.

Na koniec brakiem taktu wykazał się przewodniczący Parlamentu Europejskiego Hans-Gert Poettering, mówiąc: „Wreszcie chciałbym coś powiedzieć i opuścić ten pokój na dobre. To, żeby Pan nas porównywał do Związku Sowieckiego, jest więcej niż niedopuszczalne”. Klaus odparł rzeczowo: „Ja nie porównywałem Was ze Związkiem Sowieckim, słów ‘Związek Sowiecki’ nie wypowiedziałem. Powiedziałem natomiast, że takiej atmosfery i stylu negocjacji jak dziś nie doświadczyłem doprawdy przez minionych 19 lat w Republice Czeskiej. Dziękuję Panom za możliwość spotkania z Wami, jako posłami PE. Jest to doświadczenie odmienne od tych, które mam ze spotkań z prezydentami i premierami krajów członkowskich UE”.

Zapis tej debaty, w szczególności poziom jaki zaprezentowali europarlamentarzyści podczas spotkania na Hradczanach pozostawiam bez komentarza.

W krótkiej informacji zamieszczonej w Wirtualnej Polsce o występie Adama Kokoszki w barwach lidera włoskiej Serie B autor dwukrotnie pisze, że klub Polaka nazywa się Emploi, choć powinno być Empoli. A popis dał w dwóch ostatnich zdaniach: „Przypomnijmy, że Kokoszka odszedł z krakowskiej Wisły w niesławie. Młody piłkarz opuścił Białą Gwiazdę na prawie Webstera”. Jak mógł odejść w niesławie, skoro skorzystał z obowiązującego prawa? Na dodatek „opuścił na prawie”... Co to za język? Kogo oni tam zatrudniają? Analfabetów? Żenada.

Prawdziwymi mistrzami są ci, którzy nie pozwalają o sobie zapomnieć, którzy potrafią powtórzyć swój sukces, kolejny raz zdobyć tytuł najlepszego, zwłaszcza w sytuacji gdy ten tytuł wcześniej utracili. Właśnie do grona takich niezłomnych wojowników dobija się Tomasz Adamek, który po raz trzeci w karierze wywalczył pas mistrza świata (tym razem IBF wagi juniorciężkiej), zwyciężając dziś w nocy w Newark broniącego tytułu Amerykanina Steve’a Cunninghama.

„Nie jestem mądra, bo wiem i czuję zbyt dużo, by wiedzieć cokolwiek na pewno” – napisała. Jest zakłopotany. Żyje na tym świecie ponad pół wieku, mógłby być jej ojcem, ale to ona sformułowała i wypowiedziała tę myśl, nie on. Ona wie i czuje więcej. Jest mądrzejsza od innych. To ją przeraża. Dlatego będzie jej powtarzał, że ją kocha. Chce by tego była pewna. Choć tego jednego.